By Genevieve L. Asenjo

Halika, Ging, samahan mo akong isaulo muli ang palayan. Habulin natin ang mga paruparo at tutubi, kasimbilis ng kanilang pagkabanhaw sa ating isipan. S’yanga pala, maglalaba ako bukas. Huwag mong sabihing mga pakete na ng Downy, Surf at Tide Ultra ang mga isda at hipong lumalangoy sa sapa.Saan na lang hahanapin ni Nonoy ang lamig na inuungol ng tinda niyang baka? At ang aming pangungulila, saan namin ikukubli kung pati ang mi akasya natumba na sa bagrut ng chainsaw?

Ging, maging ang kislap ng mga alitaptap, hahanapin ko na lang sa ‘yong mga mata.

Trans. by Angelo B. Ancheta

Come, Ging let us imagine once more the fields. Come, run after the butterflies and dragonflies fluttering as fast as our fleeting minds. By the way, tomorrow I will be washing clothes by the brook. You mean Downy, Surf, Tide Ultra are new types of prawns and fishes? Now how would Nonoy hear the mellow moos of cows before he butchers them for sale? Where do we hide our hunger if even the acacia trees have fallen down thanks to a chainsaw?

Ging, let me just adore then those glittering fireflies now only in your eyes.

By Richard R. Gappi

Ano ang pangalan ng Anino?
Batay sa isang kwento

sa isang pista sa bayan ng Batangas,

inimbitahan ang isang grupo

ng mosiko na mga taga-Angono upang tumugtog.

Dahil hindi pa nagsisimula, nagswimming muna sila sa dagat bago magtanghaling tapat.

Nang nagtatanghal na sila, kumumpas ng “Nobody, nobody, but you” at mga awit-martsa ang konduktor. Ngunit walang nakikiindak at nakikisayaw sa saliw ng kanilang mga kanta.

Nangatwiran ang ilan sa mga nakikinig: “Pistang pista e, bakit ang tugtog nyo e, punebre.” Naumid ang dila ng lahat.

Kaya pala, may kulang na tunog sa matalas na pandinig ng kumukumpas.

Pumunta sila sa dalampasigan. At nakita nila ang duguang noo at nakahandusay na katawan ng Anino.

Samantalang ang Anino naman, naglalakad papatawid sa kabilang pampang; parang isang bangkang naglalayag sa rabaw ng dagat habang papalubog ang araw.

At sa unang pagkakataon, naramdaman ng Anino ang kanyang kalayaan; hiwalay ang sarili sa katawan at nagkaroon ng sariling pangalan.

Trans.by Angelo B. Ancheta

According to an old tale, on the feast of a town in Batangas, a band of musicians from Angono was invited to play.

While waiting for its turn, the members went to swim to a nearby sea before noontime.

When it was time to show,

upon the conductor’s signal,

the band started playing

“Nobody, nobody but you” and march songs.

Yet nobody wanted to dance to the music.

According to someone listening,

“Why would anyone dance to a funeral song?”

Everyone was tongue-tied.

The sharp-eared conductor then realized

the band was in the wrong key.

They went toward the beach where they saw a bloodied forehead of a Shadow’s body sprawled on the floor.

The Shadow walked toward the other side like a dead man floating on water on a late afternoon sunset.

For the very first time, the shadow felt free from its body wearing its own nameplate.

By Danny Castillones Sillada

It used to be the window of my innocence,

acquiescent to my juvenile cruelty:
I’d stomp on its clouds,
they’d break and wrinkle,
and I’d see my shattered countenance
recoiling back on its buoyant shape.

I’d skim a stone,

slaver on its glimmering surface, or flay with bamboo stick, my antithetical world would break apart, but it’d always recommence to its normal state.

I used to dream on its vertiginous mouth, a wounded boy begging to fly to traverse inside
the Euclidean space of his dreams, to soar without this world, without sadness or sorrow.

Trans. by Angelo B. Ancheta

Dati itong bintana ng aking pagkawalang-muwang, sumusunod sa kapilyuhan ng kabataan. Madalas kong tadyakan mga ulap nito hanggang ito’y masira at mangulubot. Pagkatapos, magbibiyak-biyak ang aking mukha na dahan-dahan ding bumabalik sa dating anyo.

Magpapahapaw ako ng bato sa ibabaw,

duduraan ang makinis nitong balat,

o kaya’y magtatalop ng isang patpat:

ang baligtad kong mundo’y

magugunaw

nguni’t muling babalik

sa dati nitong kalalagayan.

Madalas akong managinip sa nakakaliyo nitong bibig: isang sugatang bata na nais lumipad, nais bagtasin
ang walang-hanggang espasyo ni Euclid, papailanlang paiwas sa mundong ito upang lisaning tuluyan ang lumbay o lungkot.

By Santiago B. Villafania

When the sun gilds the sky in the morning And deep darkness makes a noble retreat O hear the music in the air fleeting For you can never recapture the beat

When the morning spreads her warm golden wings And the sapphire sky is wordlessly deep Look yonder and feast with your eyes the things Which you seldom see in your dreamful sleep

Don’t you feel forlorn beloved pilgrim If the world will mind your lowly a state A time will come when their eyes will grow dim And they too will fall on our self-same fate

An empty shell to decay into dust

When our days in the sun come into the past

Trans. by Angelo B. Ancheta

Sa pagsabog ng liwanag sa umaga marangal na iidlip ang kadiliman. Dinggin mo kakaibang himig, kayganda at hindi mo na muli mapakikinggan

Pagkampay ng umaga ng init-bagwis sa pulang langit, maalab, di masukat, pagmasdan mo.at magpakasasa sa nais na di matagpuan maging sa dalumat.

Ang lumbay ‘wag mong bitbitin manlalakbay kung ang mundo sa yo’y walang pakialam. Kanilang mata ay lalabo rin. Malay nilang sasapitin… hirap, pagdaramdam.

Alabok ang kahihinatnan ng ungas. Pagdating ng araw siya ay lilipas

By Angelo B. Ancheta

It was a thin slice of light

through the windowpane

an hour before dawn

as I stood looking out

for that not faraway house

where lives a single lady.

A teacher who scared

the wits out of a kid

who refused to let go of her

mother’s hand that needed

to hang clients’ clothes

the kid rose and said

she would rather want to help

her mother to be with her.

But the teacher kept telling

her stories of a winged friend

who kidnaps and eats the stubborn

With fiery eyes the kid let go

of her mother, crossed the street

near the fiend’s flat.

The teacher paid me a visit this morning forty-days after that day she fooled me and lay down her peace offering. Told me mother has no clothes to hang. I followed her to check my flapping foe But there was only a single slab of light.

Trans. by Angelo B. Ancheta

May liwanag na sumisilip
sa siwang ng bintana
isang oras bago magbukang-liwayway
habang nakatayo ako at dumudungaw
sa di kalayuang bahay

kung saan nakatira ang isang dalagang ale.

Isang guro na tumakot

sa isang batang mag-aaral

na ayaw mawalay sa kanyang inang

may kailangan pa raw tapusing labada.

Tumayo ang bata at gustong umuwi.

Mas gugustuhin pa niyang umuwi at tulungan ang ina

para lang kasama niya ito.

Ngunit ang guro ay nagsimulang magkwento

ng kaibigan daw niyang may pakpak

na nanghuhuli at kumakain ng salbaheng bata.

Namula ang mata ng bata at kumawala

sa pagkakapit sa ina.

Tumawid siya sa kalsada

malapit sa bahay daw ng halimaw.

Dinalaw ako ng guro ko ngayong umaga makalipas ang apatnapung araw mula noong araw na iyon na niloko niya ako at nag-alay sya ng bulaklak. Humihingi siya ng paumanhin at sinabing wala naman daw talagang dapat tapusin si inay noong araw na iyon. Sinundan ko siya para usisain ko rin ang sinasabi niyang kaibigan niya. Ngunit pagdating ko sa bahay niya wala akong nakita maliban sa isang tipak ng liwanag.